-Ała...jak boli.-Wstałam mamrocząc do siebie. Otarłam obolałe ramię. Obejrzałam teren,w którym wylądowałam. Było cicho...zbyt cicho...po chwili z za krzaków wyskoczył mały króliczek. Wyglądał na cierpiącego,więc podeszłam do niego.
-Co się stało? Ukłułeś się gdzieś? Pokaż. Pomogę ci.-W tym momencie króliczek zamienił się w wielkiego potwora
-No, już dobrze. Zejdź ze mnie. Proszę.-Głaskałam go po łapie. Wtedy usłyszałam krzyk jakiegoś wilka:
-Nie dotykaj go! Jego skóra to trucizna!-W tym momencie poczułam wielki ból na pysku i łapie,którą go głaskałam. Były zżerane przez kwas. Krzyknęłam. Rasti, rzucił się na potwora. Wbił mu nóż w ramię i odskoczył strzepując kwas z łapy za pomocą Karikary. Rośliny leczniczej. Poczułam więcej punktów mojego ciała,które były zżerane. Tam,gdzie potwór mnie trzymał. Leżałam pół-przyśnięta. Stworzenie ciężko ranne uciekło.
-M-muszę mu pomóc-Wybełkotałam. Rasti rzucił się na roślinę Karikarę i przyniósł mi tyle liści ile tam było. Przyłożył je do ran. Szybko wchłonęły kwas. Wyrzucił je i podniósł mój łeb.
-CO CI STRZELIŁO DO GŁOWY?! Chciałaś z nim gadać? Zaprosić na herbatę może jeszcze? Myślałaś,że po prostu z ciebie zejdzie i przeprosi? Co ty sobie wyobrażasz. Może za nim teraz pobiegniesz i mu pomożesz?-Spuściłam łeb. Już czułam się lepiej,ale byłam trochę osłabiona. Zdjęłam szyję z jego łapy i przysunęłam się do rośliny nie słuchając jego krzyków. Chuchnęłam na nią,a ona odrosła. Rasti umilkł. Ku mojemu zdziwieniu padł na mnie i przytulił się.
-Nie strasz mnie tak.-Uderzyłam łapą o ziemię i wszystko co było spalone przez truciznę odżyło.-Dlaczego tak nagle odleciałaś?
-Nie miałam co tam robić-Puścił mnie i usiadł przede mną. W tym momencie poczułam zawroty głowy i upadłam. On skoczył i położył się przy mnie.
-Nic ci nie jest?
-A tobie? Też go dotknąłeś.
-Nie jestem ważny w tej chwili.
-Owszem jesteś. Tak samo tamto stworzenie. Nie ma życia nieważnego.-Uśmiechnęłam się mimo braku sił.
<Co dalej?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz